ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Print
Κατηγορία: Απόστολος της Κυριακής
Published Date

Ἡ θλῖψις μέσον προόδου

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Οἱ μὲν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας… …Λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ᾽ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς» (Πράξ. 11,19,28-29)

Ἡ θλῖψις, ἀγαπητοί μου, τὸ δυσάρεστο αὐτὸ συναίσθημα, ποὺ ὅταν ἐμφανίζεται στὴ ζωή μας δὲν χωράει στὴν ψυχὴ καὶ κάνει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου νὰ μελαγχολοῦν, νὰ στενοχωροῦνται, νὰ τρομοκρατοῦνται, γιὰ τὸν πιστὸ Χριστιανὸ παραδόξως παίρνει ἄλλο νόημα· μεταβάλλεται σὲ ἕνα εἶδος εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ.

Γιατὶ ὁ Κύριος ἔχει τὸν τρόπο νὰ κρύβῃ τὰ ἀγαθά του πολλὲς φορὲς κάτω ἀπὸ τὸ μαῦρο πέπλο τῆς δυστυχίας καὶ τοῦ πόνου· καὶ ὁ Χριστιανὸς μαθαίνει πῶς νὰ ἀνασύρῃ τὸ μαῦρο αὐτὸ πέπλο, νὰ βλέπῃ πίσω ἀπ᾽ αὐτὸ καὶ νὰ βρίσκῃ ἐκεῖ σκοπιμότητα καὶ ὠφέλεια ἀπὸ τὴ θλῖψι.

Αὐτὸ δὲν εἶνε μία φανταστικὴ θεωρία, εἶνε μία πραγματικότητα. Εἶνε μιὰ ἀλήθεια, ποὺ τὴ βλέπουν καὶ τὴ ζοῦν καθημερινῶς στὴ ζωή τους τὰ πιστὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἀλήθεια αὐτή, δὲν ἔχει νὰ κάνῃ τίποτε ἄλλο ἀπ᾽ τὸ νὰ μελετήσῃ προσεκτικὰ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, τῆς Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος (βλ. Πράξ. 11,19-30).

Τί θὰ δῇ σ᾽ αὐτό· θὰ δῇ δύο μεγάλες αἰτίες θλίψεως, δύο σοβαρὲς δοκιμασίες ποὺ ἔζησαν οἱ πιστοὶ στὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς Ἐκκλησίας· μία ἦταν ἐξ ἀνθρώπων καὶ μία ἦταν ἐκ τῶν πραγμάτων· ἡ μία ἦταν διωγμὸς καὶ ἡ ἄλλη ἦταν λιμός (=πεῖνα)! Αὐτὰ ἦρθαν νὰ ταράξουν τὴ ζωή τους. Βλέπει ὅμως ἐκεῖ καὶ πῶς τὰ ἀντιμετώπισαν ἐκεῖνοι· πῶς καὶ τὰ δύο αὐτὰ εἴδη - αἰτίες θλίψεως ἔγιναν γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς πρόξενοι ἀγαθοῦ. Ἀλλ᾿ ἂς δοῦμε τὸ πῶς.

* * *

Μετὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, καὶ τὴν θεμελίωσι τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας ἄρχισε στὰ Ἰεροσόλυμα ἕνας εὐλογημένος διχασμός, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε προβλέψει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 12,49-53). Ὅσοι μετανόησαν γιὰ τὴ στάσι τους ἀπέναντι στὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο, τὸν σταυρωθέντα καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, αὐτοὶ πίστεψαν σ᾽ αὐτόν, συντάχθηκαν μὲ τοὺς ἁγίους ἀποστόλους, βαπτίσθηκαν καὶ ἐντάχθηκαν στὰ πρῶτα μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἄλλοι ὅμως, οἱ μὴ πιστεύοντες στὸ Χριστὸ Ἰουδαῖοι, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ φαρισαίους, κήρυξαν στὰ Ἰεροσόλυμα διωγμὸ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία συλλαμβάνουν δύο ἀποστόλους, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, καὶ τοὺς φυλακίζουν κατ᾽ ἐπανάληψιν (Πράξ. κεφ. 4ο-5ο), λιθοβολοῦν τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο (ἔ.ἀ. 7ο), διώκουν ὅλους τοὺς πιστούς (ἔ.ἀ. 8ο), φονεύουν τὸν ἅγιο Ἰάκωβο τὸν ἀδελφόθεο καὶ φυλακίζουν πάλι τὸν Πέτρο(ἔ.ἀ. 12ο)…

Δὲν παύουν νὰ χτυποῦν μὲ μανία τοὺς ἀποστόλους, νομίζοντας ὅτι ἡ ἐξόντωσι τῶν κηρύκων τῆς πίστεως θὰ πνίξῃ καὶ θὰ σβήσῃ τὸν Χριστιανισμὸ ποὺ ἄρχισε νὰ ῥιζώνῃ. Ἀλλ᾿ ὅ,τι ἐπινοοῦσαν καὶ ἐπιχειροῦσαν αὐτοὶ ὡς τρόπους καταπνίξεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, αὐτὰ ἔγιναν ἀντιθέτως τρόποι διαδόσεως καὶ ἐνισχύσεως τῆς νέας πίστεως.

Καὶ νά πῶς. Οἱ ἀπόστολοι, μὴ μπορώντας πλέον νὰ παραμείνουν μέσα στὴν προφητοκτόνο Ἰερουσαλήμ, ἔφυγαν, σκόρπισαν στὴν ὕπαιθρο. Κ᾽ ἐκεῖ βέβαια δὲν ἔμειναν ἀργοί· κήρυτταν τὸ Χριστό, καὶ ἔτσι πολλὲς νέες ψυχὲς πίστευαν σ᾽ αὐτὸν καὶ βαπτίζονταν. Σημειώνεται στὶς Πράξεις καὶ τ᾽ ἀκούσαμε σήμερα·

«Οἱ μὲν (ἀπόστολοι καὶ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου) διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας» (Πράξ. 11,19). Ὁ διωγμὸς δηλαδή, ἀντὶ νὰ βλάψῃ τὴν Ἐκκλησία, ἔγινε ἀντιθέτως πρόξενος ὠφελείας· συνετέλεσε, ὥστε οἱ ἀπόστολοι νὰ διασκορπισθοῦν γρηγορώτερα ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα καὶ νὰ μεταδώσουν καὶ σ᾽ ἄλλες ψυχὲς τὸ φῶς τῆς πίστεως.

Δὲν ζημίωσε, λοιπόν, τοὺς Χριστιανοὺς ὁ πρῶτος αὐτὸς διωγμός. Ἀλλ᾿ οὔτε καὶ οἱ ἑπόμενοι διωγμοί, τῶν ῾Ρωμαίων αὐτοκρατόρων. Ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, στὸν καιρὸ τῶν θλίψεων καὶ τῶν κατατρεγμῶν ἀναπτύσσονται τὰ ὡραιότερα ἄνθη τῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν· τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος, τῆς παρρησίας, τῆς καρτερίας, τῆς ὁμολογίας, τῆς συγχωρήσεως, τῆς ἀγάπης! Τὸ αἷμα τῶν ἁγίων μαρτύρων γινόταν τότε ὁ σπόρος τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τὸ λίπασμα γιὰ νὰ βλαστήσῃ ἡ πίστι σὲ νέα ἐδάφη, σὲ νέα γεώργια.

Διώκετο ἕνας καὶ πίστευαν δέκα, ἕνας μαρτυροῦσε καὶ ἑκατὸ ἔσπευδαν ν᾽ ἀναπληρώσουν τὴν κενὴ θέσι τοῦ μάρτυρος. Τὸ ἀπάνθρωπο μένος τῶν αἱμοβόρων διωκτῶν, μέσα στὴ θαυμαστὴ «ἀλχημεία» τῆς θείας προνοίας, μετέβαλλε τὴν ἐνέργειά του ἀπὸ καταστρεπτικὴ σὲ εὐεργετική· ἀντὶ γιὰ ξερρίζωμα γινόταν κλάδεμα τοῦ δέντρου, κι αὐτὸ ἔφερνε φούντωμα καὶ μεγαλύτερη καρποφορία. Αὐτὸ προκαλοῦσαν ἄθελά τους οἱ δήμιοι! 

Οἱ ἀληθινοὶ ὅμως Χριστιανοὶ τῆς ἀποστολικῆς ἐποχῆς ἀντιμετώπισαν ἐξίσου ἐπιτυχῶς καὶ τὸν ἄλλο πειρασμό, τὸν λιμό (πεῖνα). Τὸν πειρασμὸ αὐτὸν βέβαια δὲν τὸν ἐπέβαλλαν ἄνθρωποι· προερχόταν ἀπὸ ἀστάθμητους παράγοντες, ἐπιβαλλόταν ἐκ τῶν πραγμάτων – μὲ τὴν ἔγκρισι βέβαια τοῦ Κυρίου. Ὁ «μέγας» ἐκεῖνος «λιμός», ποὺ προφητεύθηκε καὶ πραγματοποιήθηκε «ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος» (ἔ.ἀ.. 11,28), ἔκανε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ὑποφέρῃ, ἀλλὰ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἔγινε ἀφορμὴ νὰ ἐκδηλωθῇ καὶ πάλι ἡ θαυμαστὴ ἀγάπη καὶ ἀλληλεγγύη τους.

Μόλις ὁ προφήτης Ἄγαβος «ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος» ὅτι πρόκειται ν᾽ ἀκολουθήσῃ αὐτὴ ἡ στέρησι, οἱ Χριστιανοὶ ἑτοιμάστηκαν νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουν. Θυμήθηκαν τοὺς φτωχότερους ἀδελφούς των· καὶ οἱ φτωχότεροι ἦταν οἱ πιστοὶ τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἰεροσολύμων, λόγῳ τοῦ διωγμοῦ ἐκεῖ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, ὅπως εἴδαμε. Διενεργοῦν λοιπὸν ἔρανο, στὸν ὁποῖο συνεισφέρουν καθένας κατὰ δύναμιν, καὶ τὸ προϊὸν τοῦ ἐράνου τὸ «ἀπέστειλαν πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου» (ἔ.ἀ. 11,30).

Τί παράδοξο πρᾶγμα! Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι σὲ ἐποχὴ πείνας, καὶ μὲ τὴν ἁπλῆ ὑπόνοια ὅτι θὰ παρουσιαστῇ ἔλλειψι τροφίμων, γίνονται φίλαυτοι, ἐγωιστικώτεροι ἀπ᾽ ὅ,τι ἦταν· ἀγοράζουν, ἀποθηκεύουν, κρύβουν τὰ ὑπάρχοντά τους, ἢ ἁρπάζουν καὶ ξένα, καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀσφαλίζουν σὲ μυστικὲς ἀποθῆκες, γιὰ νὰ ἔχουν ἀποθέματα καὶ νὰ μὴν πεινάσουν αὐτοὶ καὶ τὸ σπίτι τους.

Ἀδιαφοροῦν ἂν οἱ ἄλλοι στεροῦνται· ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ζήσουν, νὰ σωθοῦν, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἂς πεινάσουν κι ἂς πεθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα. Ὤ! τὰ δυστυχήματα, ὅπως ἡ πεῖνα, γίνονται πιὸ φοβερὰ στὴ χώρα τῶν ἀπίστων, ἀφοῦ ἐκεῖ λείπει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ καρδιὲς σκληραίνουν. Μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν, ὅταν οἱ ἄλλοι δίπλα τους στεροῦνται, θλίβωνται καὶ δυστυχοῦν, τότε γίνεται κάθε δυνατὴ προσπάθεια ὥστε τὸ δυστύχημα νὰ μετριασθῇ καὶ ν᾽ ἀνακουφισθῇ ὁ θλιβόμενος ἀδελφός.

Τότε, στὸν καιρὸ τῆς θλίψεως, οἱ ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ δείχνουν μιὰ ἀρετὴ ὑπεράνθρωπη· σὰν ἄγγελοι τρέχουν παντοῦ στὸ μέρος τους, γιὰ νὰ μοιραστοῦν τὸ ψωμὶ μ᾽ αὐτοὺς ποὺ πεινοῦν, γιὰ νὰ ντύσουν γυμνούς, γιὰ νὰ στεγάσουν ἀστέγους, γιὰ νὰ περιποιηθοῦν ἀρρώστους, κατάκοιτους καὶ τραυματίες.

* * *

Τί βλέπουμε λοιπόν, ἀδελφοί μου, στὰ δύο αὐτὰ θλιβερὰ περιστατικά, τοῦ διωγμοῦ καὶ τοῦ λιμοῦ; Ὅτι στὸν γνήσιο Χριστιανισμὸ ὅλα, καὶ οἱ πιὸ ἀντίξοες καὶ δυσάρεστες περιστάσεις, γίνονται μέσα σωτηρίας καὶ ἁγιασμοῦ. Ὁ διωγμὸς αὔξησε τὴν Ἐκκλησία, καὶ ὁ λιμὸς ἔκανε νὰ καρποφορήσῃ τὸ δέντρο τῆς ἀγάπης.

Κι ἀπὸ τὰ δύο αὐτὰ καμίνια τῆς θλίψεως ὁ Χριστιανισμός βγῆκε λαμπρότερος. Καὶ αὐτό, ποὺ εἴδαμε στὴν πρώτη Ἐκκλησία, νὰ ξέρουμε ὅτι συμβαίνει καὶ θὰ συμβαίνῃ πάντοτε· ὅσα καμίνια θλίψεως κι ἂν ἀνάψουν πάνω στὸν πλανήτη μας, ἡ πίστι τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει νὰ ζημιωθῇ. Ἀντιθέτως, γνώρισμά της εἶνε τότε ἀκριβῶς νὰ στίλβῃ περισσότερο, μέσα στὴ θλῖψι νὰ λάμπῃ καὶ ν᾽ ἀστράφτῃ πιὸ πολύ. Οἱ πιστοὶ τὸ ξέρουν.

Γι᾽ αὐτὸ μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ποὺ μέσ᾽ στὴ ζωή του δοκίμασε ὅλα τὰ εἴδη θλίψεως (βλ. Β΄ Κορ. 11, 23-33), μποροῦν κι αὐτοί, μὲ βεβαιότητα γιὰ τὸ αἴσιο τέλος τῶν θλίψεων, νὰ λένε· Σὲ ὅποιον ἀγαπᾷ τὸ Θεὸ ὅλα τοῦ βγαίνουν σὲ καλό· «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ῥωμ. 8,28).

Sunday the 12th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©