Κυριακὴ ΚΘ΄ [Λουκ. ΙΒ΄] (Κολ. 3,4-11)

Print
Κατηγορία: Απόστολος της Κυριακής
Published Date

Ἁμαρτάνεις; θὰ τιμωρηθῇς

«Δι᾽ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας» (Κολ. 3,6)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὅσοι, ἀγαπητοί μου, ὅσοι ἑτοιμάζονται νὰ κάνουν μία ἐπίσκεψι σὲ ἕνα ἀρχοντικὸ σπίτι, δὲν πηγαίνουν ὅπως θὰ πήγαιναν κάπου ἀλλοῦ· βάζουν τὰ καλύτερά τους ῥοῦχα. Τὸ θεωροῦν ἀγένεια καὶ ἔλλειψι τρόπων καλῆς συμπεριφορᾶς νὰ πᾶνε ντυμένοι ὅπως - ὅπως.

Ἔτσι κάνουμε ὅλοι· στολιζόμαστε, προετοιμαζόμαστε ὅταν πρόκειται νὰ ἐπισκεφθοῦμε ἢ νὰ ὑποδεχθοῦμε τοὺς ἀνωτέρους μας. Ἀλλὰ τί εἶνε ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἐπίσημοι τῆς γῆς, τοὺς ὁποίους σεβόμαστε καὶ ντρεπόμαστε; Ἄνθρωποι κι αὐτοί. Ἂν λοιπὸν ὅταν πρόκειται γιὰ σπουδαίους ἀνθρώπους θεωροῦμε χρέος νὰ εἴμαστε μπροστά τους εὐπρεπεῖς, πόσο περισσότερο πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε, ἀδελφοί μου, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Κύριό μας καὶ νὰ σταθοῦμε μπροστά του! Γιατὶ πρόκειται νὰ ἔλθῃ, στὴ Δευτέρα παρουσία του, κ᾽ ἐμεῖς θὰ παρουσιαστοῦμε μπροστά του.

Αὐτὸ λέει στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς (ἐσεῖς δηλαδή) φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ (θὰ φανερωθῆτε μαζί του μὲ δόξα)» (Κολ. 3,4). Μ᾽ ἄλλα λόγια μᾶς φωνάζει· Ἑτοιμαστῆτε, ἑτοιμαστῆτε ἐγκαίρως! ὁ Χριστὸς ἔρχεται καὶ πρέπει νὰ σᾶς βρῇ νά ᾽χετε τὴν ψυχή σας στολισμένη μὲ ὅλες τὶς καλωσύνες καὶ ἀρετές (βλ. & Ματθ. 22,11-12).

Στὸ «σαλόνι» λοιπὸν ἐκεῖνο ποὺ λέγεται βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐκεῖ δικαίωμα εἰσόδου θὰ ἔχουν ὅσοι ἔχουν ἕτοιμη τὴ στολὴ τῆς ψυχῆς τους. Οἱ ἄλλοι, ὅσοι βρεθοῦν λερωμένοι μὲ ἁμαρτήματα, θὰ μείνουν ἀπ᾽ ἔξω.

* * *

Ποιά εἶνε τὰ ἁμαρτήματα ποὺ κλείνουν τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου; Τὰ ἀναφέρει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Σὲ ἕνα σύντομο κήρυγμα δὲν μποροῦμε βέβαια ν᾽ ἀναπτύξουμε ὁλόκληρο τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Ὅσο μᾶς ἐπιτρέπει ὁ χρόνος, θ᾽ ἀναλύσουμε μὲ συντομία μερικὰ ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα αὐτά, ποὺ παρουσιάζονται συχνὰ στὴ ζωή μας (βλ. Κολ. 3,8).

Πρῶτο - πρῶτο ἡ «ὀργή». Εἶνε πάθος ποὺ ταράζει τὴν ψυχή, ἀφαιρεῖ τὴν εἰρήνη καὶ διώχνει τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ποὺ ὀργίζεται καὶ θυμώνει δὲν ἔχει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ «θυμὸς» καὶ ἡ «ὀργὴ» εἶνε ἕνα ἅρμα τοῦ διαβόλου· βάζει ἐπάνω ὁ πονηρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸ κυβερνᾷ αὐτὸς ὅπως θέλει καὶ ὁδηγεῖ τὸν θυμώδη στὴν καταστροφή.

Μετὰ ἀπὸ τὸ θυμό, ποὺ μᾶς κλείνει τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου, ἔρχεται ἡ «κακία»· κι αὐτὴ στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα καταλήγει. Τί εἶνε κακία; Ὁ κακὸς εἶνε μοχθηρός· εἶνε ἐκεῖνος ποὺ χαίρεται ν᾽ ἀκούῃ τὴ δυστυχία τῶν ἄλλων καὶ λυπᾶται ὅταν ἀκούῃ τὴν εὐτυχία τους. Τί πάθος δαιμονικό! Νὰ βλέπῃς τὸν ἀδελφό σου νὰ ταλαιπωρῆται, νὰ πάσχῃ, νὰ ὑποφέρῃ, νὰ κλαίῃ, νά ᾽νε ἕτοιμος νὰ καταποντιστῇ, κ᾽ ἐσὺ ὄχι μόνο νὰ μὴ τὸν βοηθᾷς ἀλλὰ καὶ νὰ χαίρεσαι γιὰ τὸ πάθημά του; αὐτὸ εἶνε φοβερό, δὲν εἶνε ἀνθρώπινο. Ἂν εἶσαι κακὸς καὶ δείχνῃς κακία, δὲν εἶσαι φυσιολογικὸς ἄνθρωπος· παραφέρεσαι, γίνεσαι πιστὸ ἀντίγραφο τοῦ διαβόλου, ποὺ χαίρεται νὰ βλέπῃ τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ νὰ δυστυχοῦν, ἀρέσκεται νὰ τὰ βασανίζῃ καὶ νὰ τὰ τυραννῇ. Κακὸς λοιπὸν εἶνε ὁ μοχθηρός, αὐτὸς ποὺ μὲ ἐπιμονὴ δαγκώνει καὶ χύνει διαρκῶς δηλητήριο· θέλει, ἂν ἦταν τρόπος, νὰ κάνῃ ὅλους νὰ κλαῖνε κι αὐτὸς μόνο νὰ γελάῃ. 

«Βλασφημία». Ἄλλο πάθος ποὺ ἀπομακρύνει πολὺ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ βλασφημία διώχνει καὶ ἀποξενώνει τὸν βλάστημο ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὁ βλάστημος μὲ τὴ διαγωγή του δείχνει ἀσέβεια καὶ ἀχαριστία στὸ Δημιουργό του, δὲν σέβεται ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἔπλασε, τὸν τρέφει καὶ τὸν συντηρεῖ. Ἐνῷ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ τοῦ χαρίζει κάθε ὥρα καὶ κάθε στιγμὴ δῶρα πολλὰ καὶ μεγάλα, ὁ βλάστημος, ἀντὶ νὰ ἀσπάζεται τὸ χέρι αὐτὸ μὲ εὐγνωμοσύνη, δαγκώνει ὁ ἀχάριστος τὸ χέρι τοῦ Εὐεργέτη του.

Ὅσοι εἶστε γονεῖς, μπορεῖτε νὰ καταλάβετε καλύτερα τὸ μέγεθος αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας. Ἂν ἀκούσετε τὸ παιδί σας, τὸ γυιό σας ἢ τὴν κόρη σας, νὰ σᾶς ὑβρίζουν καὶ νὰ σᾶς κακολογοῦν, λυπᾶστε κατάκαρδα· γιά φανταστῆτε πόσο λυπᾶται ὁ Θεός, ὅταν ἀκούῃ ἐμᾶς τὰ ἀχάριστα παιδιά του νὰ τὸν βλαστημοῦμε. Καὶ μόνο ὁ Θεός; τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει τὸ στόμα του καὶ βλαστημάει, λυποῦνται ὅλοι· καὶ ὁ Θεός, καὶ οἱ ἄγγελοι, καὶ κάθε φυσιολογικὸς ἄνθρωπος, Ἕνας μόνο χαίρεται, ὁ διάβολος, γιατὶ κατώρθωσε νὰ κάνῃ τὴ γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου βέλος, φαρμακερὴ σαΐτα, ποὺ στρέφεται κατὰ τοῦ Θεοῦ.

«Αἰσχρολογία». Ἀνήκει κι αὐτὴ στὰ ἁμαρτήματα τῆς γλώσσης καὶ εἶνε ἕνα πάθος ποὺ σήμερα δίνει καὶ παίρνει. Ἀκόμα καὶ μικρὰ παιδιὰ ἔμαθαν νὰ προφέρουν ἀδιάντροπα χυδαῖες λέξεις καὶ φράσεις, ἀφοῦ ἀκοῦνε τοὺς μεγάλους, γονεῖς καὶ συγγενεῖς καὶ φίλους, νὰ τὶς ἔχουν διαρκῶς στὸ στόμα τους. Τί νὰ πῇς γιὰ τοὺς γονεῖς ἐκείνους ποὺ ὄχι μόνο δὲν ντρέπονται νὰ αἰσχρολογοῦν μπροστὰ στὰ παιδιά τους ἀλλὰ καὶ τὰ «ἐκπαιδεύουν» σ᾽ αὐτό; Ἔτσι συνηθίζουν ὅλοι στὸ βόρβορο. Αἰσχρὰ στὸ σπίτι, αἰσχρὰ στὸ δρόμο, αἰσχρὰ στὴν ἀγορά, αἰσχρὰ στὴ διασκέδασι, αἰσχρὰ στὴν δημοσία ζωή.

Κόπτονται τάχα ὅλοι γιὰ τὴν δημοσία ὑγεία καὶ τὸν πολιτισμό! ἆ, βρῆκαν ὀδοντόπαστες, πλένουν ἐπιμελῶς τὰ δόντια καὶ καθαρίζουν σχολαστικὰ τὸ στόμα! θεωρεῖται, βλέπεις, ἀγένεια σήμερα νὰ βρωμᾶνε τὰ χνῶτα καὶ ἡ ἀναπνοή. Ὑποκρισία! νοιάζονται γιὰ τὴν καθὼς πρέπει κοινωνικὴ ζωή, ἀλλὰ δὲν φροντίζουν νὰ καθαρίσουν τὰ στόματα ἀπὸ τὰ κόπρια τῆς αἰσχρολογίας, ποὺ μολύνουν τὸν ἀέρα καὶ σκορποῦν στὴν ἀτμόσφαιρα τὴ χειρότερη δυσοσμία.

Ὡρισμένων αἰσχρολόγων τὸ στόμα εἶνε χειρότερο ἀπὸ νεροχύτη καὶ ἀπόπατο. Καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ τοὺς ἀκοῦνε, πῶς ἀντιδροῦν; ἀντὶ νὰ τοὺς ἀποδοκιμάζουν, σιωποῦν ἀμήχανα ἢ καὶ γελοῦν. Ἔτσι ἐκεῖνος, ὁ αἰσχρολόγος, ἀφοῦ βλέπει πὼς τὸν ἀνέχονται, ἐξακολουθεῖ καὶ λέει περισσότερα· μολύνει τὴ δική του γλῶσσα, ῥυπαίνει καὶ τὴν ἀκοὴ τῶν ἄλλων. Ἡ ἀσχρολογία προδίδει ψυχὴ ἀκάθαρτη· γιατὶ «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα» (Λουκ. 6,45. Ματθ. 12,34).

«Ὀργή», «θυμός», «κακία», «βλασφημία», «αἰσχρολογία» εἶνε ἁμαρτήματα σοβαρά. Ἂς τὰ θεωροῦν οἱ πολλοὶ ἀκίνδυνα παιχνιδάκια. Αὐτὰ μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα –τὴν «πορνείαν», τὴν «ἀκαθαρσίαν», τὸ «πάθος», τὴν «κακὴν ἐπιθυμίαν», τὴν «πλεονεξίαν», καθὼς καὶ τὸ ψέμα (Κολ. 3,5,9)– ἀποτελοῦν τὸ μεγάλο κομπολόι, τὴ βαρειὰ ἁλυσίδα τῆς ἁμαρτίας. Ἐν τούτοις οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουν. Δὲν φοβοῦνται τὸ Θεό, δὲν βλέπουν τὸν τρομερὸ κίνδυνο. Ἂν εἶχαν μάτια νὰ δοῦν, τί θὰ ἔβλεπαν οἱ ἁμαρτωλοί! ἢ μᾶλλον τί θὰ βλέπαμε ὅλοι, γιατὶ ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί! Δὲν ἔχουμε μάτια καὶ μένουμε ἀνύποπτοι.

* * *

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἔχει μάτια, βλέπει τὸν κίνδυνο καὶ φωνάζει· Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τ᾽ ἁμαρτήματά μας εἶνε κρεμασμένη, σὰν μεγάλο κοφτερὸ σπαθί, πάνω ἀπ᾽ τὸ κεφάλι καθενὸς ἁμαρτωλοῦ, ἕτοιμη νὰ πέσῃ! «Δι᾽ αὐτά», λέει, «ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας» (ἔ.ἀ. 3,6).

Πῶς ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ; Ἔρχεται σὰν σεισμός, ποὺ συνταράζει τὴ γῆ καὶ τὴν καρδιά. Ἔρχεται σὰν πλημμύρα, ποὺ πνίγει σπίτια καὶ νοικοκυριά. Ἔρχεται σὰν φωτιά, ποὺ κάνει στάχτη πόλεις μεγάλες σὰν τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα. Ἔρχεται σὰν πόλεμος, πύρινο ποτάμι ποὺ σαρώνει ζωὲς καὶ δημιουργίες. Ἔρχεται σὰν ἀσθένεια, σὰν δυστύχημα, σὰν φτώχεια, σὰν χρεωκοπία, σὰν ἐξευτελισμός…

Νά πῶς ἔρχεται στὸν ἀποστάτη κόσμο καὶ στὸν καθένα μας ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ. Μὰ ἐμεῖς σὰν τυφλοὶ δὲν τὸ βλέπουμε, καὶ σὰν μωροὶ λέμε ὅτι γιὰ τὰ παθήματά μας φταίει ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆτα. Ὄχι, δὲν φταίει κανείς ἄλλος παρὰ ἐμεῖς, ποὺ μὲ τὶς ἁμαρτίες μας γίναμε καὶ γινόμαστε ἄξιοι τῶν μεγαλυτέρων τιμωριῶν. Δὲν φταίει ἡ βέργα, μὲ τὴν ὁποία χτυπάει ὁ δάσκαλος τὸ μαθητή, φταίει ὁ μαθητὴς ποὺ μὲ τὶς ἀταξίες του κάνει τὸ δάσκαλο ν᾽ ἁρπάζῃ τὴ βέργα γιὰ νὰ τὸν τιμωρήσῃ. «Ἄξια ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν» (πρβλ. Λουκ. 23,41).

Ὅπου ἁμαρτία, ἐκεῖ καὶ τιμωρία. Ἁμαρτάνεις; θὰ τιμωρηθῇς, δὲν γλυτώνεις! Ἐὰν δὲν τιμωρηθῇς σήμερα, θὰ τιμωρηθῇς αὔριο - μεθαύριο. Καὶ ἐὰν δὲν τιμωρηθῇς στὴν παροῦσα ζωή, θὰ τιμωρηθῇς ἐξάπαντος στὴν ἄλλη ζωή. Ἐκεῖ θὰ εἶνε οἱ πολλὲς καὶ μεγάλες καὶ ἀφάνταστες τιμωρίες ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν. Εἴθε, μισώντας τὴν ἁμαρτία καὶ ἀγαπώντας τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀρετή, ν᾽ ἀποφύγουμε τὶς τιμωρίες αὐτές, γιὰ ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Κύριο, ποὺ ἔρχεται νὰ βραβεύσῃ τοὺς ἁγίους καὶ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, τοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Tuesday the 25th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©