Α΄ Κυρ. Νηστ. - Ὀρθοδοξίας (Ἰω. 1,44-52)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ἔλα στὴν ἐκκλησία!

«Ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰω. 1,47)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Πόσο ζηλευτοὶ εἶνε οἱ δύο ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁμιλεῖ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο! Ἕνα λόγο τοῦ Διδασκάλου ἀκούει ὁ Φίλιππος, «Ἀκολούθει μοι» (Ἰω. 1,44), κι ἀμέσως ἀφήνει τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολουθεῖ. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ναθαναήλ, μόλις ἄκουσε «Ἔρχου καὶ ἴδε» (ἔ.ἀ. 1,47), ἔτρεξε χωρὶς ἀναβολή· πῆγε κοντὰ στὸν Ἰησοῦ, τὸν γνώρισε, κι ἀπὸ τότε ἔγινε, γιὰ πάντα πλέον, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀφωσιωμένους ἀκολούθους του.

Τὸ παράδειγμα τῶν δύο αὐτῶν ἀποστόλων καὶ ἰδίως τοῦ Ναθαναὴλ εἶνε κατάλληλο νὰ διδάξῃ καὶ ὅλους ἐμᾶς, ἀγαπητοί μου. Γιατὶ ὅπως ἐκεῖνον τὸν κάλεσε ὁ Φίλιππος, ἔτσι καὶ ὅλους ἐμᾶς μᾶς καλεῖ, ὄχι μιὰ φορὰ ἀλλὰ πολλὲς φορές, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Κάθε φορὰ ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα τῆς ἐκκλησίας, κάθε φορὰ ἰδίως ποὺ γίνεται θεία λειτουργία, οἱ ἄγγελοι ἔρχονται, φωνάζουν μυστικὰ στὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς καὶ νὰ μᾶς λένε· Ἄφησε τὸ δέντρο τῆς ἀμελείας καὶ τῆς ἁμαρτίας, κάτω ἀπ᾽ τὸ ὁποῖο ἀναπαύεσαι –ὅπως ὁ Ναθαναὴλ ποὺ ἦταν κρυμμένος «ὑπὸ τὴν συκῆν» (Ἰω. 1,49)– καὶ ἔλα στὴν ἐκκλησία. Ἔλα καὶ δὲν θὰ ματανοιώσῃς.

Ἀξίζει, πράγματι, νὰ ἔρθῃς στὴν ἐκκλησία γιὰ 3 λόγους, ποὺ θὰ σοῦ ἐξηγήσω ἐν συνεχείᾳ. Ἔλα, πρῶτον, γιὰ νὰ δῇς θαυμάσια πράγματα. Ἔλα, δεύτερον, γιὰ ν᾽ ἀκούσῃς τὴ μελῳδία τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἔλα, τρίτον, γιὰ ν᾽ ἀπολαύσῃς ὅ,τι ποθεῖ ἡ καρδιά σου.

* * *

Ἔλα στὴν ἐκκλησία, πρῶτον, γιὰ νὰ δῇς θαυμάσια πράγματα. Ἐὰν ἐπιτρεπόταν νὰ χρησιμοποιήσω μία σύγχρονη εἰκόνα ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ζωή, θὰ ἔλεγα ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶνε ὁ ὡραιότερος κινηματογράφος. Γιατὶ ἐκεῖ ὁ πιστὸς βλέπει πράγματα ποὺ ἐπιθύμησαν νὰ δοῦν πολλοὶ ἀρχαῖοι σοφοὶ καὶ δὲν τὰ εἶδαν. Μέσα στὴν ἐκκλησία ὁ πιστὸς βλέπει ἀποκαλύψεις. Ναί! Στὸν βίο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος ἱστορεῖται ὅτι, ὅταν λειτουργοῦσε ὁ ἱερὸς πατήρ, οἱ πιστοὶ ἔβλεπαν μέσα στὸ ἱερὸ ἀγγέλους νὰ τὸν ὑπηρετοῦν στὴν τέλεσι τῆς θείας λειτουργίας. Καὶ μόνο τότε; πολλὲς φορὲς ἁγνοὶ ἄνθρωποι καὶ ἀθῷα παιδιὰ ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν ἀποκαλύψεις ἐν ὥρᾳ λατρείας. Νά ἐδῶ φῶς, νὰ ἐδῶ ἄγγελοι, νά ἐδῶ ὁ Γολγοθᾶς, νά ἐδῶ ὁ πανάγιος τάφος (ἡ ἁγία τράπεζα εἶνε ὁ τάφος τοῦ Χριστοῦ), νά ἐδῶ ὁ Κύριος μὲ ὅλη τὴ δόξα του! Γι᾽ αὐτό, ὅσο στεκόμαστε μέσα στὸν ἱερὸ αὐτὸ τόπο, νὰ νιώθουμε ὅτι δὲν πατοῦμε τὴ γῆ ἀλλὰ βρισκόμαστε στὸν οὐρανό, ὅπως λέει ὁ ὕμνος «Ἐν τῷ ναῷ ἑστῶτες τῆς δόξης σου ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν» (τροπ. ἀπολύσ. ὄρθρου Μ. Τεσσ.).

Ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ εἶνε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτὸ ἀκοῦμε τὸν ὕμνο «Οἱ τὰ Χερουβὶμ μυστικῶς εἰκονίζοντες…» (θ. Λειτ.). Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Αὐτὸ ἀκριβῶς· ὅτι τὴν ὥρα τῆς θείας λειτουργίας οἱ πιστοὶ παριστάνουμε τοὺς ἀγγέλους. Ὅπως ἐκεῖνοι στὸν οὐρανὸ ὑμνοῦν τὸν Κύριο, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς στὴν θεία λατρεία σὰν ἄλλοι ἐπίγειοι ἄγγελοι δοξολογοῦμε τὸ ἅγιο ὄνομά του. Ἔλα λοιπόν, ἄνθρωπε, στὴν θεία λειτουργία, γιὰ νὰ δῇς μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σου τοὺς θησαυροὺς τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τότε, μαζὶ μὲ τοὺς ψάλτες, θὰ πῇς κ᾽ ἐσὺ στὸ τέλος μὲ τὴν καρδιά σου «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν…»(ἔ.ἀ.).

Ἔλα ὄχι μόνο νὰ δῇς, ἀλλὰ καὶ ν᾽ ἀκούσῃς τὴ μελῳδία τοῦ οὐρανοῦ. Ἐδῶ ὅ,τι ψάλλουν οἱ ψάλτες, ὅ,τι εὔχεται ὁ ἱερεύς, ὅ,τι διαβάζει ἡ Ἐκκλησία, εἶνε οὐράνιο. Τὰ τροπάρια, οἱ εὐχές, οἱ ἀπόστολοι, τὰ εὐαγγέλια, δὲν εἶνε φωνὲς τῆς γῆς· εἶνε φωνὲς τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ μουσικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶνε μουσικὴ ἀγγέλων. Ὅλοι οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου νὰ μαζευτοῦν, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ μᾶς κάνουν ἕνα τροπάριο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία π.χ.τώρα τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἐδῶ ἀκοῦμε τοὺς ἀγγέλους νὰ λένε τὸν ὕμνο «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης (εἶνε) ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου…» (ἔ.ἀ. & Ἠσ. 6,3).

Ἐδῶ ἀκοῦς τὸ Θεὸ νὰ σοῦ μιλάῃ μὲ τὴ φωνὴ τῆς πατρικῆς ἀγάπης. Καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία εἶνε τὸ σχολεῖο τοῦ Θεοῦ. Διδάσκαλος ὁ Χριστός, μαθητὴς ὁ ἄνθρωπος. «Λάλει, Κύριε, ὅτι ἀκούει ὁ δοῦλός σου» (Α΄ Βασ. 3,9). Ἂν ἄλλοι ἀνοίγουν τὰ ῥαδιόφωνα γιὰ ν᾽ ἀκούσουν συμφωνίες καὶ ῥυθμοὺς ἀπὸ τὴ Βιέννη, ὅσοι ἐκκλησιαζόμαστε δὲν κάνουμε τίποτε ἄλλο παρὰ ἀνοίγουμε τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας· αὐτὰ εἶνε γιὰ μᾶς τὰ ῥαδιόφωνα ποὺ μᾶς μεταφέρουν τὴν οὐράνια γλυκειὰ φωνὴ τοῦ Σωτῆρος μας. Ἀκοῦμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς μιλάῃ ὅπως ὁ φίλος στὸν φίλο του καὶ ἡ καρδιά μας γεμίζει παρηγορία. 

«Ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰω. 1,47)! Ἔλα λοιπόν, ἄνθρωπε, στὴν ἐκκλησία, πρῶτον γιὰ νὰ δῇς θαύματα τοῦ Θεοῦ, δεύτερον γιὰ ν᾽ ἀκούσῃς τὴ μουσικὴ τῶν οὐρανῶν, καὶ τρίτον γιὰ ν᾽ ἀπολαύσῃς ἀγαθὰ ἀνεκτίμητα ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή. Ποιά εἶνε τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπολαμβάνουμε στὴν Ἐκκλησία; Τὰ γνωρίζετε, ἁπλῶς ὑπενθυμίζω. Εἶνε ἡ γαλήνη καὶ ἠρεμία ποὺ νιώθεις μόλις βρεθῇς στὸ ναό. Εἶνε ἡ εὐκαιρία νὰ μιλήσῃς μὲ ἐμπιστοσύνη σ᾽ Ἐκεῖνον ποὺ σὲ προσέχει, σὲ περιμένει καὶ θὰ σὲ καταλάβῃ βαθειά. Εἶνε ἡ εἰρήνη καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου ποὺ δέχεσαι ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἱερέως. Εἶνε τὸ ἀντίδωρο, τὸ εὐλογημένο ψωμί. Εἶνε ὁ ἁγιασμός, τὸ εὐλογημένο ὕδωρ. Εἶνε τὰ βάγια, ὁ βασιλικός, τὰ ἄνθη τοῦ σταυροῦ. Παραπάνω ἀπ᾽ ὅλα ὅμως εἶνε τὸ μέγα ἀγαθό, τὸ ὕψιστο, ἡ θεία Κοινωνία. Ὤ ἡ θεία Κοινωνία! Εἶνε τὸ θεϊκὸ τραπέζι, ποὺ στρώνουν οἱ ἄγγελοι καὶ στὸ ὁποῖο μᾶς προσκαλεῖ ὁ Χριστὸς νὰ πλησιάσουμε «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» (θ. Λειτ.), γιὰ νὰ λάβουμε τὸ σῶμα του καὶ νὰ πιοῦμε τὸ αἷμα του.

Στὸν ἱερὸ ναὸ μὲ τὸ μυστήριο τοῦτο ἑνώνεται μαζί Του ὅλη ἡ ὑπόστασίς μας, ψυχὴ καὶ σῶμα· «κατοικεῖ ὁ Χριστὸς διὰ τῆς πίστεως μέσα στὶς καρδιές μας» (Ἐφ. 3,17), σταλάζει τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀγάπη του στὰ ἔγκατά μας. Ποιό βασιλικὸ δῶρο μπορεῖ νὰ συγκριθῇ μὲ τὸ δῶρο αὐτὸ ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία; Γι᾽ αὐτὸ ἡ θεία Κοινωνία ὀνομάζεται τίμια δῶρα.

* * *

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ καταλαβαίνετε, ἀγαπητοί μου, γιατί ἀξίζει νὰ τρέχουμε στὴν ἐκκλησία. Θά ᾽πρεπε νὰ τρέχουμε μὲ μεγαλύτερη προθυμία ἀπ᾽ ὅ,τι τρέχει ὁ διψασμένος στὴν πηγή, ὁ πεινασμένος στὸ φαγητό, ὁ τυφλὸς στὸ φῶς. Κ᾽ ἐμεῖς τί κάνουμε; Παντοῦ τρέχουμε, μόνο στὴν ἐκκλησία δὲν πηγαίνουμε. Κάθε μέρα πηγαίνει κάποιος στὸ καφφενεῖο, καὶ μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα δὲν πατάει στὸ ναό. Κάθε μέρα πηγαίνει ὁ ἄλλος ἢ ἡ ἄλλη στὸ σπίτι τῆς φιλενάδας, καὶ μιὰ φορὰ δὲν ἔρχεται νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν πρῶτο μας φίλο, τὸν Χριστό.

Ἄλλοι πάλι –οἱ δυστυχεῖς– θυμοῦνται τὴν ἐκκλησία 3 - 4 φορὲς τὸ χρόνο. Ὅταν ἔλθῃ ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων, τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα, τότε θυμοῦνται πὼς εἶνε Χριστιανοί! Καὶ βλέπεις τὶς ἡμέρες αὐτὲς νά ᾽νε ἡ ἐκκλησία γεμάτη, ἐνῷ τὶς ἄλλες Κυριακὲς τὸ ἐκκλησίασμα εἶνε ἀραιό.

Ἂς τὸ καταλάβουμε κι ἂς τὸ γράψουμε στὴν καρδιά μας. Ἡ λατρεία μας δὲν εἶνε ἕνα σπάνιο φαγητὸ ποὺ πρέπει νὰ γευώμαστε μιὰ φορὰ τὸ χρόνο, δὲν εἶνε ἕνα κουστούμι ποὺ τὸ φοροῦν οἱ μεγάλοι σὲ ἐπίσημες ἡμέρες καὶ τελετές, δὲν εἶνε μιὰ τουαλέττα ποὺ τὴ φοροῦν οἱ γυναῖκες δύο - τρεῖς φορὲς καὶ τὸν ἄλλο καιρὸ τὴν κρύβουν στὸ μπαοῦλο. Ἡ λατρεία μας πρέπει νά ᾽νε τὸ καθημερινό μας φόρεμα, τὸ καθημερινό μας φαΐ, τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι τῆς ζωῆς μας. Μπορεῖς νὰ ζήσῃς χωρὶς ψωμί, χωρὶς φαΐ; Ἄλλο τόσο μπορεῖς καὶ χωρὶς λατρευτικὴ ζωή.

Ἡ Θρηκεία - ἡ Ἐκκλησία μας εἶνε τὸ ἀναγκαιότερο στὸν κόσμο. Καὶ μὴ λησμονοῦμε, ὅτι στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει καὶ κανονισμός. Ὅπως οἱ στρατιῶτες πρέπει νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸν κανονισμὸ τοῦ στρατοῦ, ἔτσι καὶ οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ὑπακούουν στὸν κανονισμὸ τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ τί λέει ὁ κανονισμὸς τῆς Ἐκκλησίας· Χριστιανὸς ποὺ χωρὶς σοβαρὸ λόγο τρεῖς Κυριακὲς συνεχῶς δὲν ἐκκλησιάζεται, αὐτὸς ἂν εἶνε κληρικὸς καθαιρεῖται ἢ ἂν εἶνε λαϊκὸς ἀφορίζεται· εἶνε ἀποστάτης, δὲν ἔχει θέσι στὴν Ἐκκλησία (βλ. καν. Π΄[80ός] Πενθέκτ. Οἰκ. Συνόδ.).

Ἀδελφοί μου, ἂς φοβηθοῦμε τὸ κρίμα τοῦ Θεοῦ! Γι᾽ αὐτὸ νὰ μὴ λείπουμε καμμιά Κυριακὴ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Μόλις ἀκοῦμε τὴν καμπάνα νὰ λέμε· Μὲ προσκαλεῖ ὁ Κύριος, μὲ φωνάζει ὁ Χριστός. Τότε καὶ ἐμεῖς καὶ οἱ οἰκογένειές μας θὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος εὐλογεῖ καὶ δοξάζει αὐτοὺς ποὺ τὸν θυμοῦνται, τὸν λατρεύουν καὶ δοξάζουν τὸ ἅγιό του ὄνομα μὲ τὰ λόγια ποὺ κλείνει ἡ θεία Λειτουργία· «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος» (Ψαλμ. 112,2. Ἰὼβ 1,21).

Saturday the 6th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©