Κυριακὴ Πεντηκοστῆς (Ἰω. 7, 37-52· 8,12)

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Ἡ δύναμις τοῦ παναγίου Πνεύματος

«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7,38)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Ἡ κάθοδος τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀγαπητοί μου, ἐπάνω τοὺς μαθητὰς καὶ ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἁγία αὐτὴ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης προετοίμαζε τοὺς μαθητάς του γιὰ ὅσα συγκλονιστικὰ θ᾽ ἀκολουθοῦσαν μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα καὶ γιὰ τὸν ἀποχωρισμό τους.

Ἀκούγοντας τὸν Διδάσκαλό τους οἱ μαθηταὶ σκυθρώπασαν. Καὶ ἐκεῖνος, καθὼς ἡ λύπη πλημμύριζε τὴν καρδιά τους, τοὺς παρηγοροῦσε λέγοντας· «Ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν· συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς· ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς» (Ἰω. 16,7).

Μπορεῖ νὰ σᾶς λυπῶ, λέει, μ᾽ αὐτὰ ποὺ σᾶς προλέγω, ἀλλ᾽ αὐτὴ εἶνε ἡ ἀλήθεια. Σᾶς συμφέρει ὅμως νὰ φύγω ἐγώ· γιατὶ ἂν ἐγὼ δὲν φύγω, δὲν θὰ ἔλθῃ σ᾽ ἐσᾶς ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο· ἐνῷ, ἐὰν φύγω, θὰ πάω νὰ τὸν στείλω σ᾽ ἐσᾶς.

Ἑρμηνευταὶ τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, ἐξηγοῦν ὅτι, γιὰ νὰ ἔλθῃ τὸ πανάγιο Πνεῦμα, ἔπρεπε νὰ λυθῇ προηγουμένως ἡ ἔχθρα καὶ νὰ προηγηθῇ ἡ συμφιλίωσις (Ἑ.Π. Migne 124,210). Καὶ γιὰ νὰ γίνῃ ἡ συμφιλίωσις, ἔπρεπε νὰ θανατωθῇ ἡ ἁμαρτία διὰ τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι καὶ ἔγινε. Χωρὶς τὸν σταυρὸ Πνεῦμα ἅγιο δὲν θὰ κατέβαινε στὴ Γῆ. Ἂν δὲν προηγεῖτο ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ὁ κόσμος θὰ ἐξακολουθοῦσε νὰ πορεύεται τὸ δρόμο του μέσα σὲ μιὰ πνευματικὴ Σαχάρα, τὴν ὁποία εἶχαν δημιουργήσει τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἀνθρώπων.

Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐμφάνισι τοῦ Χριστοῦ ἐπικρατοῦσε παντοῦ πνευματικὴ ξηρασία· δροσιὰ ἁγίου Πνεύματος πουθενά! Καὶ αὐτὴ ἡ χάρις τοῦ παναγίου Πνεύματος, ποὺ εἶχε λάμψει τὴν ἐποχὴ τῶν προφητῶν, κι αὐτὴ εἶχε ἐγκαταλείψει τοὺς Ἰουδαίους· τόσο οἱ ψυχές τους ὅσο καὶ ὁ ναός τους εἶχαν μείνει ἔρημα ἀπὸ τὴ χάρι τοῦ παναγίου Πνεύματος.

Φοβερὴ ξηρασία ἐπικρατοῦσε, ἀληθινὴ Σαχάρα! Ὅπως λέει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, μέχρι τότε στὸν κόσμο «οὔπω ἦν Πνεῦμα ἅγιον (δὲν ἔπνεε ἀκόμη Πνεῦμα ἅγιο), ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη (γιατὶ ὣς τότε ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε δοξασθῆ)» (Ἰω. 7,39).

Δὲν ὑπῆρχε δηλαδὴ ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος, γιατὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἀκόμη προσφέρει τὴν σταυρική του θυσία. Αὐτὴ τὴ θυσία ὑπονοεῖ τὸ «ἐδοξάσθη»· ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ ὀνομάζεται δόξα του, γιατὶ δι᾿ αὐτῆς νικήθηκε κατὰ κράτος τὸ βασίλειο τῆς ἁμαρτίας, γεφυρώθηκε τὸ χάσμα μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, καὶ ἔτσι ἐπῆλθε ὁ ἐπιδιωκόμενος εὐλογημένος σκοπός, ἡ μεγάλη καταλλαγή, διὰ τῆς ὁποίας ὁ ἀποστάτης ἄνθρωπος συμφιλιώθηκε μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα.

Χάρις λοιπὸν στὸν ὑπὲρ ἡμῶν σταυρωθέντα, ἀναστάντα καὶ ἀναληφθέντα στοὺς οὐρανοὺς Ἰησοῦν Χριστὸν ἦλθε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο. Ἔκτοτε ἡ χάρις τοῦ παναγίου Πνεύματος ῥέει ἄφθονη, ὡς «ζῶσα πηγὴ νοερά», ὅπως ψάλλει ὁ ἱερὸς ὑμνῳδός (ἑσπ. Πεντηκ. στιχηρ. ἰδιόμ.), μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Πρὸς αὐτὴ τὴν πηγὴ καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ἰησοῦς κράζοντας· «Ἐάν τις διψᾷ ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω»· Ἂν κάποιος νιώθῃ δίψα πνευματική, σ᾽ ἐμένα ἂς ἔρχεται καὶ ἂς πίνη. Καὶ ἀμέσως ἐν συνεχείᾳ προσθέτει· «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7,37-38. πρβλ. Ψαλμ. 39,9).

Λέγοντας «ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ» ἐννοεῖ «ἀπὸ τὴν καρδιά του». Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χριστοῦ; Ὅτι ἐκεῖνος ποὺ θὰ πιστέψῃ σ᾽ αὐτόν, θὰ δεχθῇ μέσα στὴν καρδιά του τὴ χάρι τοῦ παναγίου Πνεύματος· καὶ γιὰ νὰ δείξῃ πόσο πλούσια θὰ εἶνε ἡ χάρις, δὲν μιλάει γιὰ ποταμὸ ἁπλῶς ἀλλὰ γιὰ «ποταμοὺς ὕδατος ζῶντος».

Ἡ χάρις δηλαδὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος αὐτὸν ποὺ θὰ τὴν δεχθῇ θὰ τὸν δροσίζῃ τὸν ἴδιο πνευματικά, ὥστε νὰ μὴν αἰσθάνεται πλέον μέσα του τὴν πνευματικὴ ἐκείνη ξηρασία ποὺ ἔχουν διαρκῶς οἱ ἄπιστοι. Ἀλλ᾽ ὅταν ἡ χάρις αὐτὴ κατοικήσῃ καλὰ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ πιστοῦ, θ᾽ ἀρχίσῃ νὰ ξεχειλίζῃ καὶ θὰ μεταβάλῃ ἔτσι τὴν καρδιὰ τοῦ χαριτωμένου ἀνθρώπου σὲ μιὰ βρύση, σὲ μιὰ θεϊκὴ πηγή, σὲ ἕνα πνευματικὸ ποταμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο θὰ δροσιστοῦν κι ἄλλες ψυχὲς ποὺ διψοῦν νὰ βροῦν τὴν ἀλήθεια.

* * *

Ὤ ἡ δύναμις τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀγαπητοί μου! Ἀκατανόητα φαίνονται στοὺς ἀπίστους ὅσα προφητεύει ὁ Χριστὸς γι᾽ αὐτὴ τὴ δύναμι· καὶ ὅμως εἶνε ἀληθινά, ἑκατὸ τοῖς ἑκατὸ ἀληθινά. Αὐτὸς ποὺ μελετᾷ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέχρι σήμερα, ἂν εἶνε εἰλικρινὴς φίλος τῆς ἀληθείας, θὰ ὁμολογήσῃ ὅτι βρίσκεται μπροστὰ σὲ μεγάλες ἐκπλήξεις· γιατὶ σὲ κάθε σελίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας συναντᾷ ἀνθρώπους, ἀληθινοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι πότισαν τὸν κόσμο καὶ ἀναδείχθηκαν πραγματικὰ ποταμοὶ πνευματικοὶ στὴ γενεά τους· παρουσίασαν καταπληκτικὴ δραστηριότητα, καὶ μὲ τὸ λόγο καὶ τὸ ἔμπρακτο παράδειγμά τους προκάλεσαν μεγάλη πνευματικὴ ἄνθησι ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως ἐπικρατοῦσε ξηρασία. Ἀναδείχθηκαν ὄντως «ποταμοὶ ὕδατος ζῶντος»!

Τέτοιοι ποταμοὶ μὲ τὴ δύναμι τοῦ παναγίου Πνεύματος ἀναδείχθηκαν στὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, καὶ κατόπιν μέχρι καὶ σήμερα οἱ πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ποὺ συνεχίζουν τὸ ἔργο τῶν ἀποστόλων. Ἂν ἀνοίξουμε τὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων, θὰ δοῦμε, ὅτι ἡ προφητεία αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ θαυματουργικὴ δύναμι τοῦ παναγίου Πνεύματος πραγματοποιήθηκε στὸ πρόσωπο τῶν ἁγίων ἀποστόλων καὶ μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ.

Νά ὁ Πέτρος. Ὁ ἀγράμματος αὐτὸς ψαρᾶς τῆς Γαλιλαίας τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς γίνεται ῥήτορας· ἡ γλῶσσα του ποταμὸς ἀκατάσχετος, τὰ λόγια του ἔχουν τέτοια δύναμι καὶ πειστικότητα ὥστε τρεῖς χιλιάδες ψυχὲς πιστεύουν, μετανοοῦν, βαπτίζονται στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Νά καὶ ὁ Στέφανος, ὁ πρῶτος ἀπ᾽ τοὺς ἑπτὰ διακόνους τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἰεροσολύμων· εἶνε «πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως» Πνεύματος ἁγίου καὶ «ποιεῖ τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ» (Πράξ. 6,8). Ὁμιλεῖ μὲ δύναμι καὶ θάρρος ποὺ καταπλήσσουν τοὺς ἀντιπάλους.  

Ἀλλὰ τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸν Παῦλο; Καυχώμεθα ἀληθινὰ ἐν Κυρίῳ οἱ Χριστιανοὶ γι᾽ αὐτὸν καὶ μποροῦμε νὰ ποῦμε στοὺς ἀθέους· Ἄπιστοι! νά ἕνας ποὺ ἦταν διώκτης τοῦ Χριστοῦ, πίστεψε σ᾽ αὐτὸν καὶ «ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ (ἀπὸ τὴν ψυχή του) ἔρρευσαν ποταμοὶ ὕδατος ζῶντος». Διαβάστε τὸν βίο του, μελετῆστε τὶς ἐπιστολές του. Δὲν τὸ βλέπετε ὅτι ἀπὸ κάθε σελίδα τῆς ζωῆς καὶ τῶν γραμμάτων του ἀναβλύζει ποταμὸς θείας σοφίας; Δὲν εἶνε ἡ διδασκαλία του σὰν ποτάμι ποὺ τρέχει διαρκῶς, χωρὶς νὰ σταματᾷ τὴν πορεία του, ἀλλὰ μὲ δύναμι παρασύρει κάθε ἐμπόδιο;

«Ποταμοὶ μεγάλοι», θαυμαστὰ δημιουργήματα τῆς δυνάμεως τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀναδείχθηκαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι· καὶ κοντὰ σ᾽ αὐτούς, σὰν δευτερεύοντες ποταμοί, τρέχουν οἱ πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας (Βασίλειοι, Γρηγόριοι, Χρυσόστομοι κ.λπ.), αὐτοὶ οἱ «μελίρρυτοι ποταμοὶ τῆς σοφίας, οἱ τὴν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντες» (ἀπολυτ. Τριῶν Ἱεραρ.).

Ποιός μελετᾷ τὸν βίο τῶν ἁγίων αὐτῶν ἀνδρῶν καὶ δὲν θαυμάζει τὰ κατορθώματά τους, καὶ δὲν ὁμολογεῖ, ὅτι τέτοια ζωή, τέτοια σοφία, τέτοια ἁγιότης, δὲν ἔχουν ἄλλη πηγὴ παρὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο;

* * *

Ἐὰν ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, λόγῳ ἐλλείψεως θελήσεως καὶ ἀφοσιώσεως στὸ Χριστό, δὲν ἔχουμε γίνει ποταμοὶ τῆς θείας χάριτος, ἂς φιλοδοξήσουμε νὰ γίνουμε τοὐλάχιστον ῥυάκια τοῦ παναγίου Πνεύματος.

Μιὰ κοινωνία, ποὺ παρουσιάζει τόση ξηρασία τοῦ Πνεύματος, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πνευματικὲς φλέβες καὶ ῥυάκια ποὺ θὰ χαρίσουν θεία δροσιὰ στὶς κατάξερες ψυχὲς τῶν θνητῶν.

Μακάρι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο ν᾿ ἀναδεικνύῃ πάντοτε μέσα στὴν Ἐκκλησία πιστοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἄντρες καὶ γυναῖκες, στὰ πρόσωπα τῶν ὁποίων νὰ ἔχουν ἐφαρμογὴ τὰ λόγια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος».

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Wednesday the 23rd. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©