ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

Καὶ ὁ πιὸ φτωχὸς ἔχει τάλαντο!

«Πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ!…» (Ματθ. 25,26)

Του μ. Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

Δὲν πρέπει, ἀγαπητοί μου, νὰ ζοῦμε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας, πρέπει νὰ ζοῦμε καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία μᾶς λένε· «Τὸ κέντρο εἶσαι ἐσύ. Ὅλοι καὶ ὅλα πρέπει νὰ γίνουν ὑπηρέτες σου, νὰ ὑπηρετοῦν ἐσένα». Ὁ Χριστιανὸς ὅμως βλέπει ἀλλιῶς αὐτὴ τὴ ζωή, σκέπτεται διαφορετικὰ καὶ λέει· «Εἶνε λάθος αὐτὴ ἡ θεώρησι. Τὸ κέντρο δὲν εἶμαι ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι ἕνα μέλος τοῦ συνόλου. Ὅλοι εἴμαστε ἀδελφοί. Γιὰ νὰ εὐημερήσῃ τὸ σύνολο, πρέπει ὅλοι νὰ ἀρνηθοῦν τὴν φιλαυτία, νὰ καταπολεμήσουν τὸν ἐγωισμὸ καὶ νὰ ὑπηρετήσουν τὸ κοινὸ καλό. Θέλω λοιπὸν νὰ γίνω κ᾽ ἐγὼ ὑπηρέτης τῶν ἀδελφῶν μου, ὅπως ὁ Χριστὸς ἔγινε ὑπηρέτης ὅλων μας» (βλ. Ματθ. 20,28).

Τὴ διδασκαλία ὅτι πρέπει στὴ ζωὴ αὐτὴ νὰ μὴν ἀποβλέπουμε μόνο στὴν προσωπική μας ὠφέλεια ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε πάντα καὶ γιὰ τὸ κοινὸ καλό, τὸ καλὸ τοῦ συνανθρώπου μας, τὴν δίδαξε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὄχι μόνο ἐμπράκτως μὲ τὸ ὑπέροχο παράδειγμά του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ὡραία παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα.

Εἶνε ἡ παραβολὴ τῶν ταλάντων. Ἂν καὶ ἡ παραβολὴ αὐτὴ εἶνε κάπως γνωστή, δὲν θεωρῶ περιττὸ νὰ τὴν ἐπαναλάβω. Ἕνας πλούσιος ἄνθρωπος, λέει, προτοῦ ν᾽ ἀναχωρήσῃ σὲ ἄλλο μέρος, ἐμπιστεύθηκε τὰ κεφάλαιά του σὲ ὑπαλλήλους του· τοὺς μοίρασε «τάλαντα» (Ματθ. 25,15 κ.ἑ.), μεγάλα δηλαδὴ χρηματικὰ ποσά, γιὰ νὰ τὰ ἐμπορευθοῦν στὸ διάστημα τῆς ἀπουσίας του, καθένας ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις του.

Στὸν ἕνα ἔδωσε 5 τάλαντα, σὲ ἄλλον 2 τάλαντα, καὶ σὲ ἄλλον 1 τάλαντο. Ἤθελε νὰ τοὺς δώσῃ εὐκαιρία νὰ ἐργασθοῦν μ᾽ αὐτά, νὰ τὰ πολλαπλασιάσουν καὶ νὰ προκύψῃ ὄφελος γιὰ ὅλους. Καὶ οἱ μὲν δύο πρῶτοι ἐργάστηκαν καὶ διπλασίασαν τὰ τάλαντα ποὺ πῆραν· ἐκεῖνος ποὺ πῆρε τὰ 5 τὰ ἔκανε 10, κ᾽ ἐκεῖνος ποὺ πῆρε τὰ 2 τὰ ἔκανε 4· κι ὁ ἀφέντης, ποὺ ἡ ἐμπιστοσύνη του σ᾽ αὐτοὺς τώρα αὐξήθηκε, τοὺς ἐπαίνεσε καὶ ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς ἐμπιστευθῇ ἀκόμη μεγαλύτερα κεφάλαια.

Αὐτὸς ὅμως ποὺ πῆρε τὸ 1 τάλαντο δὲν ἔκανε τὸν κόπο νὰ ἐργασθῇ μ᾽ αὐτό· τό ᾽θαψε στὸ χῶμα καὶ τ᾽ ἄφησε ἐκεῖ ἀνεκμετάλλευτο. Κ᾽ ἐπειδὴ τὴν ὥρα τοῦ ἀπολογισμοῦ ἔβγαλε ἀπὸ πάνω καὶ γλῶσσα στὸν ἀφέντη, τιμωρήθηκε· ἡ τιμωρία του ἦταν ὄχι μόνο νὰ χάσῃ κι αὐτὸ τὸ 1 τάλαντο ἀλλὰ καὶ νὰ ῥιχτῇ στὴ φυλακή· τὸ ἀφεντικὸ τὸν χαρακτήρισε «ἀχρεῖον δοῦλον» (ἔ.ἀ. 25,30), ἄχρηστο δηλαδή, ἀφοῦ δὲν δούλεψε καὶ δὲν προσέφερε τίποτε ὠφέλιμο.

* * *

Εὔκολα, ἀγαπητοί μου, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὴν παραβολή. Πλούσιος ἄρχοντας εἶνε ὁ Θεός. Δοῦλοι του εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς. Τάλαντα εἶνε τὰ διάφορα χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς προικίζει ὅταν ἐρχόμαστε στὴ ζωὴ καὶ ὅταν χριόμεθα μὲ τὸ ἅγιο μύρο μετὰ τὸ βάπτισμά μας. Μᾶς τὰ ἐμπιστεύεται, γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε καὶ νὰ βοηθηθοῦμε ὅλοι ἀπὸ αὐτά. Κ᾽ ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε ὅλοι τὴν ἴδια δύναμ, σὲ ἄλλον δίνει περισσότερα, σὲ ἄλλον λιγώτερα· σὲ ὅλους πάντως κάτι δίνει, κανένα παιδί του δὲν ἀφήνει ἀπροίκιστο, μὲ σκοπὸ νὰ ἐργασθοῦμε ὅλοι μ᾽ αὐτά, νὰ ὠφεληθοῦμε οἱ ἴδιοι καὶ νὰ ὠφελήσουμε καὶ τοὺς ἀδελφούς μας. Ἐργάτες τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἀρετῆς πρέπει νὰ εἴμαστε καὶ νὰ χρησιμοποιήσουμε ὅ,τι μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ τὴ βοήθεια τοῦ πλησίον μας καὶ τὸ καλὸ ὅλων.

Τί μᾶς ἔδωσε λοιπόν; Ἂς ποῦμε μερικὰ παραδείγματα. Ἔχουμε χρήματα; Τάλαντο τοῦ Θεοῦ εἶνε. Δὲν μᾶς τὸ ἔδωσε μόνο γιὰ μᾶς καὶ τὰ παιδιά μας, μᾶς τὸ ἔδωσε καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Καὶ πῶς μπορεῖ νὰ πολλαπλασιασθῇ αὐτὸ τὸ τάλαντο; Θὰ πολλαπλασιάσῃ τὸ τάλαντο - τὸν πλοῦτο του ὁ εὐκατάστατος οἰκογενειάρχης ἐὰν προικίσῃ βέβαια τὴν κόρη του ἀλλὰ κοντὰ σ᾽ αὐτὴν προικίσῃ καὶ μιὰ ἄλλη ὀρφανὴ ἢ φτωχὴ κόρη· παιδὶ τοῦ Θεοῦ εἶνε καὶ τὸ κορίτσι αὐτό.

Θὰ πολλαπλασιάσῃ τὸ τάλαντό του ὁ ἑκατομμυριοῦχος ἐὰν χτίσῃ ἕνα γηροκομεῖο ἢ ἕνα ὀρφανοτροφεῖο, στὸ ὁποῖο νὰ βρίσκουν τροφή, στέγη, ἐνδυμασία, προστασία οἱ δυστυχισμένοι ἀπόκληροι τῆς ζωῆς, τὰ γεροντάκια καὶ τὰ ὀρφανὰ παιδιά. Νά πῶς μπορεῖ νὰ πολλαπλασιασθῇ τὸ τάλαντο· καὶ ἔτσι ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ ἀκούσῃ «Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω» (Ματθ. 25, 21,23).

Ἔχουμε νοῦ; Τάλαντο τοῦ Θεοῦ εἶνε, καὶ ἔχουμε χρέος νὰ τὸ πολλαπλασιάσουμε. Πῶς μπορεῖς νὰ τὸ πολλαπλασιάσῃς; Μπορεῖς π.χ., ἀντὶ γιὰ κακία, νὰ καλλιεργῇς ἀγαθὸ λογισμό· νὰ σκέπτεσαι τὴ συγχώρησι ἀντὶ τὴν ἐκδίκησι, τὸν ἔπαινο ἀντὶ τὴν κατάκρισι, τὴν τιμὴ ἀντὶ τὴν καταφρόνησι, τὸ δίκαιο ἀντὶ τὴν ἀδικία, τὴν εὐγνωμοσύνη ἀντὶ τὴν ἀχαριστία. Νὰ σκέπτεσαι μόνο τὸ καλό. Βάλε τὸ νοῦ σου νὰ δουλεύῃ στὸ ἀγαθό, νὰ ἐπινοῇ τρόπους βοηθείας καὶ εὐεργεσίας τοῦ ἄλλου.

Μάθαμε γράμματα, γλῶσσα, ἐπιστήμη; Τάλαντα τοῦ Θεοῦ εἶνε. Καὶ μποροῦμε νὰ τὰ πολλαπλασιάσουμε ἐξυπηρετώντας τὸν ἀγράμματο ἀδελφό, γράφοντας γι᾽ αὐτὸν ἕνα γράμμα ἢ συντάσσοντας μία αἴτησί του πρὸς κάποια ὑπηρεσία, διαβάζοντας καλὰ βιβλία γιὰ ν᾽ ἀκούῃ ὁ ἀναλφάβητος παπποῦς ἢ ἡ γιαγιά…

Ἴσως ὅμως μοῦ πῇς· Ἐγὼ οὔτε χρήματα ἔχω, οὔτε σοφία ἐξαιρετικὴ διαθέτω, οὔτε σπούδασα νὰ μάθω γράμματα, γλῶσσες ἢ ἐπιστῆμες. Εἶμαι ἕνας φτωχὸς καὶ ἄσημος ἄνθρωπος· τί μπορῶ νὰ κάνω ἐγὼ γιὰ τὴν κοινωνία; τί ἔχω νὰ προσφέρω ἐγώ;… Καὶ ὅμως, ἀγαπητέ μου, νὰ γνωρίζῃς καὶ νὰ εἶσαι βέβαιος ὅτι, ὅπως λέει καὶ ἡ παραβολὴ κι ὅπως εἴπαμε ἤδη, ὁ Θεὸς δὲν ἀφήνει κανένα παιδί του ἀπροίκιστο. Καὶ ὁ πιὸ φτωχὸς καὶ περιφρονημένος ἄνθρωπος ἔχει τὸ χάρισμά του, ἔχει τὸ τάλαντό του. Ἂν δὲν ἔχῃς χρήματα, ἔχεις ὅμως ὑγεία, ποὺ κι αὐτὴ εἶνε ἕνας θησαυρὸς πολύτιμος· διότι μεταξὺ χρημάτων καὶ ὑγείας ὅλοι προτιμοῦμε τὴν ὑγεία. Ἂν δὲν ἔχῃς σοφία καὶ γνώσεις ἐπιστημονικές, ἔχεις δυνάμεις σωματικές, ἔχεις κάποια τέχνη, ἔχεις μιὰ μικρὴ θέσι μέσα στὴν κοινωνία…

Ἀλλ᾽ ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ ἔχεις καὶ ἄλλα. Ἔχεις χέρια, μάτια, αὐτιά… Τάλαντα εἶνε. Σκέψου πόσα στεροῦνται ὅσοι εἶνε τυφλοί, κουτσοί, κουφοί, ἄλαλοι… Ἔχεις μάτια, μὲ τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ βλέπῃς ὅλα τὰ ὡραῖα τῆς τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἔχεις χέρια, μὲ τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ κάνῃς πολλὰ καλά, νὰ βοηθήσῃς ἀδελφούς σου. Ἔχεις πρὸ παντὸς γλῶσσα, τάλαντο σπουδαῖο. Πόσα μπορεῖς νὰ προσφέρῃς καὶ μόνο μὲ τὴ γλῶσσα! Εἶνε ὁ ἄλλος ἀπελπισμένος; μὲ τὴ γλῶσσα μπορεῖς νὰ τοῦ δώσῃς θάρρος. Εἶνε πικραμένος; μὲ τὴ γλῶσσα μπορεῖς νὰ τὸν παρηγορήσῃς· μὲ τὴ γλῶσσα μπορεῖς νὰ διδάξῃς, νὰ προσευχηθῇς, νὰ ὑποστηρίξῃς τὸν ἀδικούμενο, νὰ ψάλῃς τοὺς ὕμνους τοῦ Θεοῦ…

* * *

Βλέπετε λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ὅτι σὲ ὅλους ἔχει δώσει κάτι ὁ Θεός; Καὶ ὀφείλουμε ἐργαζόμενοι φιλοπόνως νὰ αὐξήσουμε τὸ τάλαντο ποὺ μᾶς δόθηκε προτοῦ νὰ ἔλθῃ τὸ τέλος μας. Θυμηθῆτε τί ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Τρίτη· «Τὴν ὥραν, ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα καὶ τὴν ἐκκοπὴν τῆς συκῆς δειλιάσασα, τὸ δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι, ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καὶ κράζουσα· Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ» (κοντάκ.).

Οἱ ἡμέρες περνοῦν, ὁ θάνατος ἔρχεται, ἡ κρίσις πλησιάζει, καὶ ὁ Κριτὴς θὰ μᾶς ρωτήσῃ· Πῶς χρησιμοποίησες τὸν χρόνο τῆς ζωῆς σου, τὶς εὐκαιρίες γιὰ τὴ σωτηρία, τὸν πλοῦτο, τὰ χρήματα, τὰ κτήματα;… Ὤ, φρίττω ὅταν σκέπτωμαι ὅτι θὰ δώσουμε λεπτομερῆ λογαριασμὸ γιὰ ὅλα ἀνεξαιρέτως!

Ἂς ἐργασθοῦμε, ἂς καλλιεργήσουμε τὰ χαρίσματα, ἂς πολλαπλασιάσουμε τὰ τάλαντα, γιὰ νὰ μὴν ἀκούσουμε κ᾽ ἐμεῖς ὅτι εἴμαστε «ἀχρεῖοι δοῦλοι». Ὁ Κύριος μᾶς ἔφερε στὴ ζωὴ ὄχι γιὰ ν᾽ ἀναπαυθοῦμε ἀλλὰ γιὰ νὰ κοπιάσουμε καὶ νὰ τοῦ φέρουμε καρπούς. Κηφῆνες δὲν θέλει ὁ Θεός. Ὅπως οἱ κηφῆνες ὅταν πλέον εἶνε ἄχρηστοι στὴν κυψέλη τῶν μελισσῶν ἐξοντώνονται, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θέλουν νὰ παρουσιάσουν καρποὺς εἶνε κηφῆνες μέσα στὴν Ἐκκλησία· εἶνε «δένδρα ἄκαρπα» (Ἰούδ. 12), ποὺ θὰ τὰ ξερριζώσῃ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ τὰ ῥίξῃ σὰν ἄχρηστα ξύλα στὴ φωτιὰ τῆς κολάσεως.

Εἴθε νὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμα τῶν δύο δούλων ποὺ διπλασίασαν τὰ χαρίσματά τους, γιὰ ν᾽ ἀκούσουμε κ᾽ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν Κύριο· Παιδί μου, κοπίασες, ἵδρωσες, ἔκανες ὅ,τι μποροῦσες γιὰ νὰ φέρῃς καρπό, γιὰ νὰ βοηθήσῃς τὸν ἀδελφό σου· πάρε τώρα τὴν ἀμοιβή σου. «Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Ματθ. 25,21,23).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Tuesday the 19th. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©