ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Print
Κατηγορία: Ευαγγέλιο Κυριακής
Published Date

«Δαιμονισμένοι»

«Ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι…»

(Ματθ. 8,28)

ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Θὰ προσπαθήσω, ἀγαπητοί μου, νὰ προσφέρω συσσίτιο γιὰ ὅλους.

Κοινὸ συσσίτιο, κοινὴ τράπεζα,τροφὴ κατάλληλη γιὰ ὅλους εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο.

Τὸ Εὐαγγέλιο ἐγράφη ὄχι γιὰ μία τάξι ἀνθρώπων ἀλλὰ γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως. Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα;

* * *

Ὁ Χριστὸς ἔκανε ἕνα θαῦμα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριός μας, εἰς πεῖσμα τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἀθέων. Ποιό ἦταν τὸ θαῦμα· ὅτι μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο του θεράπευσε δύο ἀνθρώπους ποὺ ὑπέφεραν πολύ. Τί ἦταν; ἄρρωστοι, κουφοί, τυφλοί, παράλυτοι, λεπροί; Τί ἦταν; Κάτι χειρότερο·ὑγιεῖς μὲν στὸ σῶμα, ἀλλὰ ἡ ψυχή τους ἦταν βαρειὰ ἄῤῥωστη. Ἦταν «δαιμονιζόμενοι» (Ματθ.8,28). 

–Αὐτὰ εἶνε παραμύθια, θὰ πῇ κάποιος, ποὺ δὲν ἔχουν πλέον πέρασι στὴν ἐποχή μας. Καὶ ὅμως, ἀγαπητοί μου. Ἂν ὑπάρχῃ κανεὶς ποὺ ἀμφιβάλλει, ἂς πάῃ στὴν Κεφαλονιά, καὶ θὰ δῇ ἐκεῖ τοὺς δαιμονισμένους νὰ ἀφρίζουν, νὰ σπᾶνε ἁλυσίδες, νὰ ὠρύωνται τρομερά· κι ὅταν τοὺς πλησιάζῃ ὁ σταυρὸς τοῦ ἁγίου Γερασίμου, φωνάζουν· «Μᾶς ἔκαψες, Καψάλη!». Ναί, ὑπάρχουν δαιμονιζόμενοι. Τέτοιοι ἦταν αὐτοὶ ποὺ λέει τὸ εὐαγγέλιο. Πῶς νὰ περιγράψω τὴν κατάστασι τοῦ δαιμονιζομένου; Δὲν κυβερνάει πλέον ὁ ἄνθρωπος τὸν ἑαυτό του. Ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ εἰσέλθῃ τὸ δαιμόνιο σ᾿ αὐτὸν χάνει τὸν ἔλεγχο, δὲν ὁρίζει τὸ νοῦ του. Διότι ὁ ἄνθρωπος τί εἶνε; Πάρτε κιμωλία καὶ γράψτε· ἄνθρωπος ἴσον μυαλό. Ἂν ἀφαιρέσῃς τὸ μυαλό, ποὺ σκέπτεται, συλλογίζεται, κρίνει, λύνει προβλήματα, κυβερνάει τὸ σῶμα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε τίποτα.

Στὸ δαιμονιζόμενο δὲν κυβερνάει τὸ μυαλό. Ποιός κυβερνάει; Μιὰ πονηρὰ δύναμις. Κι ὅπως στὸ αὐτοκίνητο ἅμα χαλάσῃ τὸ τιμόνι, δὲν κυβερνάει πλέον ὁ σωφέρ, ἀλλὰ τὸ αὐτοκίνητο πηγαίνει δεξιὰ κι ἀριστερὰ καὶ τρακάρει, ἔτσι καὶ ὁ δαιμονισμένος κάνει ὅ,τι διατάξῃ τὸ δαιμόνιο. Ἔλεγε τὸ δαιμόνιο, σχίστε τὰ ῥοῦχα σας, καὶ οἱ δαιμονιζόμενοι ἔσχιζαν τὰ ῥοῦχα τους καὶ περπατοῦσαν γυμνοὶ στοὺς δρόμους χωρὶς ντροπή. Ἔλεγε τὸ δαιμόνιο, μὴ μένετε στὸ σπίτι, κι αὐτοὶ ἔφευγαν καὶ γύριζαν ἔξω. Ἔλεγε τὸ δαιμόνιο, πηγαίνετε στὰ νεκροταφεῖα, κι αὐτοὶ πήγαιναν καὶ κοιμοῦνταν μέσ᾿ στοὺς τάφους. Ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ἔκαναν. Ἦταν πλέον ρομπότ, νευρόσπαστα στὰ χέρια τοῦ δαιμονίου. Καὶ εἶχαν τεράστια δύναμι. Τοὺς ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες, ὄχι μὲ σχοινιά, καὶ ἔσπαζαν τὶς ἁλυσίδες σὰν κλωστές·ξένη δύναμις! Δὲν τολμοῦσε ἄνθρωπος νὰ περάσῃ ἀπὸ κοντά· ἦταν φόβος καὶ τρόμος, ἀληθινοὶ τρομοκράτες. Καὶ ὅμως· αὐτοὺς τοὺς δύο, ποὺ καμμιά δύναμις καὶ καμμιά ἀστυνομία δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς κάνῃ καλά, τοὺς βλέπεις νὰ συμμαζεύωνται.Τί συνέβη;

Πλησίασε ὁ Χριστός. Μόλις τὸν εἶδαν, ἄρχισαν νὰ τρέμουν (διότι τὰ δαιμόνια πιστεύουν). Κατάλαβαν, ὅτι ἔφτασε τὸ τέλος τῆς βασιλείας τους. Μὲ ἐπίμονη παράκλησί τους, ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ πῆγαν σ᾿ ἕνα κοπάδι χοίρων. Ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ἐκείνη οἱ χοῖροι ἐξαγριώθηκαν, ὥρμησαν στὸ γκρεμό, ἔπεσαν ἀπὸ ψηλὰ μέσα στὴ λίμνη καὶ πνίγηκαν.

* * *

Αὐτὰ μὲ ἁπλᾶ λόγια λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα. Ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε περιορίζομαι σὲ ἕνα· ὅτι, ἐκτὸς τῶν δαιμονιζομένων αὐτῶν, ὑπάρχουν καὶ

δαιμονιζόμενοι μέσα στὴν κοινωνία. Ἀπορεῖτε; Ρωτῆστε ἕνα Ῥῶσο συγγραφέα ποὺ ἔζησε τὸν 19ο αἰῶνα καὶ οἱ Ῥῶσοι τὸν ἔχουν ὡς προφήτη· ὅ,τι συνέβη στὴ Ῥωσία, τὰ προέβλεψε. Στὴν ἀρχὴ ἦταν ἄπιστος καὶ ἄθεος. Ἀλλ᾿ ὅταν μπῆκε στὴ φυλακὴ ἐπὶ τσάρου, ἐκεῖ διάβασε τὸ Εὐαγγέλιο, μετανόησε κ᾿ ἐξωμολογήθηκε τ᾿ ἁμαρτήματά του. Καὶ τότε εἶπε· Ὅταν ἐξωμολογήθηκα, παράδεισος φύτρωσε στὴν καρδιά μου! Λέγεται Ντοστογιέφσκυ. Αὐτὸς λοιπὸν ἔγραψε ἕνα βιβλίο ποὺ ἔχει μεταφραστῆ σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες – ὅποιος εἶνε διανοούμενος ἂς τὸ διαβάσῃ. Εἶνε τὸ βιβλίο «Οἱ δαιμονισμένοι», πεντακόσες σελίδες, φοβερὸ βιβλίο. Σ᾿ αὐτὸ μὲ τὴν ἀμίμητη γλῶσσα του ὁ Ντοστογιέφσκυ παίρνει ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο καὶ περιγράφει τὸν ψυχικὸ κόσμο τῶν ἀνθρώπων, τὰ δαιμόνια ποὺ ταράζουν τὴν ψυχή. Μπορεῖ νὰ εἶνε κανεὶς πλούσιος, ἐπιστήμονας, ἀξιωματοῦχος, πρόεδρος δημοκρατίας, βασιλιᾶς, πρωθυπουργός, ἀλλὰ τί νὰ τὸ κάνῃς ὅταν κυριαρχοῦν τὰ δαιμόνια; Ἔλα λοιπόν, Ντοστογιέφσκυ, νὰ τὰ περιγράψῃς.

Ποιά δαιμόνια συνταράσσουν τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία;

Εἶνε τὸ δαιμόνιο τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ, ποὺ ἀνατρέπει τὰ πάντα. Τὸ δαιμόνιο τῆς φιλαργυρίας, ποὺ γιὰ λίγα χρήματα γίνονται μεγάλα ἐγκλήματα. Τὸ δαιμόνιο τῆς φιλοδοξίας καὶ κενοδοξίας, ποὺ ὁδηγεῖ νὰ πατοῦν ἐπὶ πτωμάτων γιὰ ν᾿ ἀνεβοῦν σὲ ἀξιώματα κωφεύοντας στὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως. Τὸ δαιμόνιο τῆς φιληδονίας, τῆς σαρκολατρίας, τοῦ σέξ, τῆς πορνείας καὶ τῆς μοιχείας, ποὺ κάνει κ᾿ ἕνα γέρο νὰ μὴ σκέπτεται οὔτε τὴν ἡλικία οὔτε τὴ θέσι του καὶ νὰ συνάπτῃ νέες σχέσεις.Τὸ δαιμόνιο τῆς παιδοκτονίας καὶ τῶν ἐκτρώσεων. Τὸ δαιμόνιο τοῦ διαζυγίου. Ἀκόμη τὸ δαιμόνιο τοῦ γυμνισμοῦ. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔλεγε· Ὅταν δῆτε τὶς γυναῖκες νὰ περπατοῦν γυμνὲς στὸ δρόμο, τότε ἔφτασε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Τὸ δαιμόνιο τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς ἀθεΐας. Τὸ δαιμόνιο τοῦ μίσους καὶ τῆς ἐκδικήσεως. Τὸ δαιμόνιο τῆς διχονοίας καὶ πολιτικῆς μισαλλοδοξίας.

Εἶχα πάει σ᾿ ἕνα χωριὸ καὶ τί μοῦ εἶπαν· ἔχουν τέσσερα καφενεῖα· στὸ ἕνα πᾶνε οἱ γαλάζιοι, στὸ ἄλλο οἱ κόκκινοι, στὸ ἄλλο οἱ μαῦροι, στὸ ἄλλο οἱ ἄσπροι· μεταξύ τους καλημέρα δὲν λένε. Πόσο τὴν πληρώσαμε ὣς τώρα αὐτὴ τὴ διχόνοια! Ἐγὼ ὡς ἐπίσκοπος δὲν ἀνήκω σὲ κόμματα· ἀνήκω στὴν Ἑλλάδα τὴν πατρίδα μου καὶ παραπάνω ἀπ᾿ τὴν πατρίδα ἀνήκω στὸ Χριστό. Αὐτὰ τὰ δυὸ πιστεύω καὶ αὐτὰ ὑποστηρίζω μέχρι τέλους. Τὰ κόμματα χωρίζουν, ἡ Ἐκκλησία ἑνώνει. Εἶνε μάνα. Κι ὅπως ἡ κλῶσσα ἔχει πουλιά, κι ἄλλα εἶνε κόκκινα, ἄλλα εἶνε πράσινα, ἄλλα εἶνε μαῦρα, κι ἄλλα εἶνε ἄσπρα, ἀλλὰ ὅλα τὰ πουλιά της τ᾿ ἀγαπάει, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ἀγαπάει ὅλα τὰ παιδιά της. Ἕνα μόνο ζητοῦμε· ν᾿ ἀγαποῦν ὅλοι καὶ ν᾿ ἀκολουθοῦν τὸ Χριστό μας. Τότε θὰ εἶνε καὶ ἑνωμένοι. Διότι τὸ ἐπαναλαμβάνω· Ὁ Χριστὸς ἑνώνει, τὰ κόμματα χωρίζουν, καὶ αὐτὰ θὰ γίνουν ὁ τάφος τῆς πατρίδος. Ἂν ἐξετάσουμε καλά, ὅλοι ἔχουμε κάποιο δαιμόνιο ποὺ μᾶς ἐνοχλεῖ, ὅλοι εἴμαστε κατὰ κάποιο τρόπο δαιμονισμένοι.

Κ᾿ ἔπρεπε νὰ ξανάρθῃ ὁ Ντοστογιέφσκυ νὰ περιγράψῃ τὰ δαιμόνια ὄχι πλέον τῆς Ῥωσικῆς γῆς, ἀλλὰ τὰ δαιμόνια, ποὺ εἶνε σκορπισμένα καὶ ἁλωνίζουν στὴν Ἑλλάδα. Κ᾿ ὕστερα μοῦ λές, πὼς δὲν ὑπάρχουν δαιμονιζόμενοι. Ὑπάρχουν· καὶ χειρότεροι ἴσως ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου· καὶ χειρότεροι ἴσως ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους ποὺ πᾶνε στὴν Κεφαλονιὰ γιὰ νὰ θεραπευθοῦν. Ὁ καθένας ἂς ἐξετάσῃ τὸν ἑαυτό του. Καὶ ἕνα χαρακτηριστικὸ σημάδι εἶνε τὸ ἑξῆς. Δῶστε μου ἕνα ἀντρόγυνο, ποὺ νὰ ἔχῃ ὁμόνοια, νὰ ζοῦν μαζὶ 25, 30, 50 χρόνια καὶ μὴν ἔχουν ἀνταλλάξει ἄσχημη λέξι. Δῶστε μου ἕνα χωριό, ποὺ νὰ ἐπικρατῇ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εἰρήνη. Δῶστε μου ἕνα ἔθνος ὁμοιογενὲς καὶ ὁμόγνωμον, ὅπου ὅλοι συνεργάζονται ἁρμονικά. Ἡ πατρίδα μας τὸ ᾿40 δοξάστηκε κ᾿ ἔφτασε ὣς τὰ ἄστρα καὶ θαύμαζαν οἱ πάντες, διότι εἶχε διώξει τὸ δαιμόνιο τοῦ διχασμοῦ.

Τώρα, λόγῳ τῶν δαιμονίων ποὺ ὑπάρχουν στὶς καρδιές, κινδυνεύουμε νὰ γίνουμε νεκροθάφτες ἑνὸς ἱστορικοῦ ἔθνους.

* * *

Ποιός, ἀγαπητοί μου, ποιός θὰ τὰ διώξῃ πάλι τὰ δαιμόνια; οἱ νόμοι, οἱ βουλές, οἱ γερουσίες, οἱ μεγάλοι καὶ ἰσχυροί, ἡ Ε.Ο.Κ., ὁ Ο.Η.Ε., τὰ γράμματα, οἱ ἐπιστῆμες; ἢ μήπως τὰ ὅπλα,

οἱ φυλακές, τὰ κρατητήρια; Ὄχι. Ἕνας καὶ μόνο νίκησε τὰ δαιμόνια, ὁ Χριστός. Κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Αὐτὸς εἶνε ὁ νικητὴς τοῦ διαβόλου καὶ ὅλων τῶν δαιμονίων. Αὐτὸς ξεῤῥίζωσε μέσα ἀπὸ τὰ στήθη τῶν δαιμονιζομένων τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ τοὺς θεράπευσε. Ἂς τὸν παρακαλέσουμε λοιπὸν νὰ βγάλῃ τὰ δαιμόνια κι ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς. Καὶ ἂν εἴμαστε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ἄνθρωποι τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν, τότε ὁ Κύριος θὰ εἶνε πάντα μαζί μας, ὁ «εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας» τῶν αἰώνων· «ἀμήν» (Ῥωμ. 1,25· 9,5. Β΄ Κορ. 11,31).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Sunday the 23rd. Joomla 2.5 Templates. Copyright © 2012. Παγκύπρια Ένωση Γονέων. | Developed by Logosnet.cy.net
Copyright 2012

©